De strijd gaat beginnen....

Je zult toch maar een voorliefde voor twee clubs hebben. Jarenlang was mijn tweede liefde, die voor Go Ahead Eagles, geen gevaar voor de club uit mijn eigen stad. Immers: Go Ahead Eagles speelde in de Eerste divisie en die andere club in de subtop van de Eredivisie. Natuurlijk droomde ik net als elke Eagle-fan van promotie en stunten tegen clubs als Ajax en PSV. Maar telkens weer was er dan dat tweede gevoel: wat als beiden tegen over elkaar komen te staan?

Wat als je twee vrouwen lief hebt en ze elkaar, diep in een dronken nacht, door stom toeval tegenkomen? En, erger nog: wat als je daar dan getuige van bent? Hoop je dan stiekem dat ze beiden hun charmes in de strijd gooien om je te veroveren? Of regeert de angst? De angst dat ze je beiden voor eeuwig de rug toe keren?

Toen de Play-Offs ten einde liepen zat ik in Stadion Galgenwaard op de tribune. Ik was vroeg in het stadion en had een “oortje” in om de wedstrijd tussen Go Ahead Eagles en VVV Venlo te volgen. Het bleek een makkie. Volendam zou de volgende horde worden.

Utrecht moest tegen Twente een goed seizoen bekronen met het behalen van Europees voetbal.

Wat was, zowel in Volendam als in Utrecht, de ontlading groot. Wat liepen de emoties hoog op. En wat voelde ik me, meer dan ooit, tevreden met deze uitslagen: Utrecht Europa in, Eagles promoverend naar de eredivisie.

Maar later in de week begon het te knagen. Mijn twee clubs zouden komend seizoen tegen elkaar moeten uitkomen. Hoe moest dat nou? Zou ik, ludiek, twee sjaals dragen op de wedstrijddag? Zou ik een kaartje in het uitvak proberen te regelen om me eens uit te voelen in eigen huis?

Vervolgens ging een van de meest succesvolle trainers uit de historie van FC Utrecht een nieuwe uitdaging aan. De immer vriendelijke Foeke Booy tekende uitgerekend bij: juist…

Mijn broertje belde. Of ik het nieuwe competitieschema al had gezien. En zo niet, dat ik dan maar eens moest kijken op internet. Dat deed ik…

Mijn hart begon sneller te kloppen. Het zweet brak me uit. Uitgerekend de allereerste wedstrijd in de Eredivisie was die tussen mijn grote liefdes. De zomer werd een hel. Elke nacht werd ik badend in het zweet wakker. Ik droomde van vrienden in rood wit die me boos aankeken. En ik dacht dagelijks aan de Deventer kennissen met een rood-geel hart…

De bal gaat weer rollen. Dat de beste moge winnen. En zoals het FC Utrecht clublied luidt: De Strijd gaat beginnen!


Eagle-Utrecht