Romantiek in de Adelaarshorst (Column)

Het moest er eens van komen. In het seizoen 1992/1993 was Go Ahead Eagles één van de twee ploegen die ik ooit in het echt zag uitkomen in het betaalde voetbal. De andere club was natuurlijk FC Utrecht, maar daar gaat het nu niet om. Het moest er eens van komen: ik zou ooit nog een keer een wedstrijd van Go Ahead Eagles bezoeken en afgelopen weekend was het zover.

Met Forza-redacteur Martijn van Wieringen bezocht ik de topper in de Jupiler League: Go Ahead Eagles – FC Zwolle. Beide ploegen zijn nog volop in de strijd om promotie naar de eredivisie en gezien de ligging van de steden Deventer en Zwolle kunnen we ook nog eens spreken van een streekderby. Kortom, alle ingrediënten voor een mooie voetbalmiddag aan de Vetkampstraat in Deventer.

Ik wil geen reclame maken, maar het is vanuit Utrecht prima te doen. Met de trein reis je gemakkelijk, op tijd en comfortabel naar de binnenstad van het historische Deventer en vanaf het kleine, maar sfeervolle station ligt het stadion op loopafstand. Je moet wel de weg weten of het accent van de Deventenaren spreken om de weg te kunnen vragen, maar dat probleem is wel te overwinnen.

Aldus kwamen wij een kleine drie kwartier voor de wedstrijd aan op de Veenweg, een zijstraat van de befaamde  Vetkampstraat, waaraan het stadion van Go Ahead Eagles gelegen is. Mede dankzij een flinke dosis geluk liepen wij, omringt door de ME tegelijk met de fanatieke aanhang uit Deventer richting het stadion. De sfeer was gemoedelijk: paarden, busjes en andere politie-uitingen toonden zich vooral rustig en tolerant. Het is dat de wedstrijd tegen Zwolle een risico wedstrijd is voor Deventer, anders kun je je misschien nog voorstellen dat hier op zondagmiddag de veldwachter helemaal in zijn eentje de orde handhaaft.

De muur om het stadion doet je simpelweg belanden in een andere tijd. Een tijd waarin voetbal nog een echte sport voor de zondagmiddag was en mannen in lange regenjassen en getooid met hoeden hun zondagse pak aantrokken om een wedstrijd te bekijken. De muziek was al van buiten het stadion te horen, de lichtmasten (lichtmasten zoals lichtmasten horen te zijn) torenden indrukwekkend boven het stadion uit en bij de toegangspoort stond een steward de kaartjes te controleren. Een kaartje, dat overigens maar  €7,50 kostte.

Eenmaal in het stadion begon de pret pas echt. Een klein hekje is de enige afscheiding tussen veld en tribune. Prikkeldraad, grachten tussen spelers en publiek, hekwerk, glazen wanden: hier heeft de tijd stilgestaan. Nergens een zweem van agressie of extra veiligheidsmaatregelen. Om ons heen verzamelden de spelende kinderen rode en gele proppen papier in plastic tassen. De logica daarvan ontging me even, tot de keeper van Zwolle in de buurt van ons vak kwam. Tientallen proppen papier werden in zijn richting gegooid door de enthousiaste jeugd van Deventer.

De wedstrijd zou beginnen, maar niet nadat er een adelaar door het stadion zou vliegen, met aan zijn poten rood-gele linten. Helaas dacht de adelaar hier anders over en hij vloog pardoes het stadion uit. Dit tot hilariteit van de Zwollenaren in het stadion, maar dit terzijde. Zoals ik al zei, de wedstrijd zou beginnen. En wat voor wedstrijd! Leuk aanvallend voetbal van beide partijen zorgde er voor dat we ons geen minuut hoefden te vervelen in de Adelaarshorst.
Leuke bijkomstigheid was dat oud FC Utrecht-spits Donny de Groot nu in de spits bij Go Ahead meedeed. Zwolle en Go Ahead waren continue bezig elkaar beurtelings onder druk te zetten. Na een klein kwartiertje spelen werd Eagles-speler Reimerink(prima speler overigens) in het strafschopgebied neergehaald. Penalty, 1-0. De sfeer begon nu pas echt los te komen in het stadion. Martijn en ik genoten van de mensen om ons heen, het fanatisme op de tribunes en de hele kleine kinderen die hun vaders bestookten met vragen. (‘Papa, hoeveel staat het?’ ‘1-0’ ‘Is dat goed?’ ‘Ja’ ‘Waarom dan?’)

In de rust bezochten we het gezellige knusse supportershome, alwaar we met wat muntjes eten konden kopen voor een zeer schappelijke prijs. Ook de mensen achter de kassa waren netjes en slim en de kwaliteit van het eten was dik in orde.

De tweede helft was al bijna even leuk als de eerste, zo niet: leuker. Na ruim negentig minuten spelen en een gemiste penalty had Go Ahead Eagles gewonnen. Ik wandelde met honderden supporters tegelijk terug naar het station en nam de trein terug naar mijn eigen vertrouwde Utrecht en ik wist; Go Ahead Eagles heeft een heel klein stukje van mijn hart gestolen.

Column verscheen eerder op www.svfcu.nl