DVV Go-Ahead 1931-1940

Categorie: 
Go Ahead

Stadion

In het begin van de jaren ’30 werd het Go-Ahead-terrein onder handen genomen. Zo verscheen er in 1932 bijvoorbeeld een lichtinstallatie rond het veld, bestaande uit twaalf lichtmasten. In 1934 werd de nieuwe stenen hoofdtribune in gebruik genomen, nog steeds de basis voor de huidige hoofdtribune. De officiële opening gebeurde door burgemeester Wttewaall. Het bouwwerk was een ontwerp van Maarten van Harte Hzn., in de periode 1900-1940 een van de invloedrijkste architecten van Deventer, die veel industriële gebouwen op zijn naam heeft staan.

Hoofdtribune 1934
In 1934 nam Go-Ahead een stenen hoofdtribune in gebruik, die nog steeds de basis voor de huidige hoofdtribune vormt.

Buitenlandse trainer

In 1931 kreeg Go-Ahead een buitenlandse trainer, de Hongaar Emil Riff. Hij was als speler vijfvoudig Hongaars international, en had laatstelijk in Duitsland als trainer gewerkt. Hij bleef maar één seizoen. In het seizoen 1923-1924 was er met Hans Ruff al eens een buitenlandse trainer geweest. Verder deed men het veelal zonder trainer of nam een oud-speler de training voor zijn rekening.
De komst van Riff naar Deventer was een uitvloeisel van Go-Aheads deelname aan de Coupe des Nations een jaar eerder. Op dat toernooi in Genève (bedoeld voor landskampioenen uit verschillende Europese landen, te beschouwen als een soort voorloper van de huidige Europa Cup) werd duidelijk dat het Nederlandse voetbal ver achterliep ten opzichte van dat in andere landen. Daar was profvoetbal vaak al heel gewoon, terwijl de NVB in Nederland nog vasthield aan zuiver amateurisme. Go-Ahead had in Zwitserland zijn beide wedstrijden dan ook met grote cijfers verloren: 0-4 tegen het Italiaanse Bologna, en 0-7 tegen het Hongaarse Újpest FC.

Vierde landstitel

In 1931 en 1933 werd Go-Ahead weer oostelijk kampioen. In het laatste geval werd die afdelingstitel gelardeerd met een vierde (en achteraf laatste) landskampioenschap. Nu waren Stormvogels (IJmuiden), Feyenoord, PSV en, net als in 1930, Velocitas (Groningen) de tegenstanders in de kampioenscompetitie. De titel werd op 18 juni op eigen veld behaald door een 3-0 zege op PSV, met goals van Jan de Kreek (2x) en Herman Brilleman. Voor Jan Halle was het de derde landstitel, hij was er in 1922 en 1930 ook al bij geweest.

Kampioenselftal 1932-1933
Het elftal dat Go-Ahead in 1933 de vierde en laatste landstitel bezorgde.
Achterste rij van links naar rechts: Richard Buiting, Theo de Kreek, Herman Brilleman, Jan de Kreek en Roelof de Vries
Middelste rij van links naar rechts: Roelof (‘Boelie’) Remeijer, Jan Halle en Daan Jansen
Voorste rij van links naar rechts: Gerrit Goldenbeld, Leo Halle en Willy Eysink

Oprichting Supportersvereniging

In 1933 werd de Supportersvereniging Go Ahead opgericht. In de crisisjaren organiseerde zij verschillende activiteiten voor de voetballiefhebbers, waaronder telefonische reportages die de supporters in staat stelden ook belangrijke uitwedstrijden te volgen.

Leo Halle

Doelman Leo Halle vestigde in het midden van de jaren ’30 zijn faam. Na zijn debuut in het Nederlands elftal in 1928 werd hij in 1934 weer opgenomen in de nationale selectie. Velen verwachtten dat hij de keeper van Oranje zou zijn tijdens het WK voetbal in 1934 in Italië, het eerste WK waaraan Nederland deelnam. De al gestopte Gejus van der Meulen van HFC werd echter teruggehaald en speelde de enige wedstrijd tegen Zwitserland, waarin Nederland meteen werd uitgeschakeld (3-2 verlies). Halle moest het met een reserveplaats doen, maar werd na het toernooi wel de nationale nummer één.

Zijn tweede interland was op 4 november 1934 tegen Zwitserland, dat in Bern met 2-4 werd verslagen. Halle werd vooral bekend toen hij in twee achtereenvolgende interlands (uit tegen Ierland en Frankrijk) een penalty stopte. In totaal kwam hij vijftien maal uit voor het Nederlands elftal. Zijn vijftiende en laatste interland was de vriendschappelijke wedstrijd in Amsterdam tegen Frankrijk op 31 oktober 1937 (2-3). Zijn optredens leverden hem afwisselend de bijnamen Leeuw van Deventer, Leeuw van Milaan en Leeuw van Dublin op. Na zijn actieve carrière speelde hij nog tot ver in de jaren ’50 mee met de oud-internationals. Ook werd hij trainer in het amateurvoetbal, begin jaren’70 ook nog enkele jaren bij (de amateurs van) Go-Ahead.

Halle in Oranje
Leo Halle is Go-Aheads recordinternational. Hij kwam 15 keer in het Nederlands elftal uit, hier op 31 maart 1935 in het Olympisch Stadion in Amsterdam tegen België (4-2).

25 jaar eerste klasse

Na het laatste landskampioenschap volgden er in 1935 en 1937 weer twee oostelijke kampioenschappen. In 1936 kon er geen titel worden gevierd, maar wel het 25-jarig jubileum in de Eerste Klasse. Go-Ahead kon over die periode indrukwekkende cijfers overleggen: 428 wedstrijden met 278 overwinningen, 70 gelijke spelen en 80 nederlagen (626 punten). De doelcijfers waren 1119-530. Ter gelegenheid van het jubileum werd er op 25 april een cabaret-avond gehouden.

Oorlogsdreiging

In het seizoen 1939-1940 kwam er vanwege de naderende oorlogsdreiging in Europa een noodcompetitie; dat hield onder meer in dat er dat seizoen niet kon worden gepromoveerd of gedegradeerd. Deze beslissing was door de KNVB genomen, omdat diverse clubs verzwakt waren doordat spelers waren opgeroepen voor de mobilisatie.
Op 2 juni 1940 speelde Go-Ahead een liefdadigheidswedstrijd tegen een Zutphens elftal. De opbrengst was voor de Zutphense oorlogsslachtoffers in De Hoven. De uitslag van het duel is niet bekend.