DVV Go-Ahead 1941-1950

Categorie: 
Go Ahead

Oorlog

In de eerste oorlogsjaren werd er in Nederland gewoon doorgevoetbald. Voor Go-Ahead volgde er een sportief dieptepunt. In het seizoen 1940-1941 degradeerde de club, na een onafgebroken periode van precies 30 jaar, uit de Eerste Klasse. Meteen het daaropvolgende jaar werd die schande ongedaan gemaakt door een kampioenschap in de Tweede Klasse. Gerrit Goldenbeld, die in 1933 al deel had uitgemaakt van het elftal dat landskampioen werd, was er nog steeds bij. Ook Harry Wagenvoort en Henk (Henneman) Roelofs waren vaste waardes in de late jaren ’30 en de eerste helft van de jaren ’40.


Het elftal dat Go-Ahead in 1942 na één jaar terug in de Eerste Klasse bracht.
Achterste rij van links naar rechts: Gerrit Goldenbeld, Jo Mikkers en Arie van de Burgt.
Middelste rij van links naar rechts: Herman Koopman, Harry Wagenvoort en Rinus ter Beek.
Voorste rij van links naar rechts: Steven van Marle, Jan Koster, Henk (‘Henneman’) Roelofs, Henny Koopman en Nathan Abrahams.

UD

In 1943 speelde Go-Ahead twee vriendschappelijke wedstrijden tegen de oude rivaal UD, op dat moment derdeklasser. Op 14 februari, nog als nasleep van het eigen 40-jarig bestaan in december 1942, eindigde het duel in 1-1. Go-Ahead ontving bij die gelegenheid ook de Bondsvlag van de NVB (zoals de KNVB op last van de bezetter weer enkele jaren moest heten), een traditie bij een 40-jarig clubjubileum. Een half jaar later, op 22 augustus, was er weer een onderlinge wedstrijd, nu ter gelegenheid van de opening van het nieuwe veld van UD dat verhuisde van de Ossenweerd naar de Bergweide. Deze keer won Go-Ahead met liefst 0-8.

Go-Ahead Revue

Hoewel het (competitie)voetbal nog gewoon doorging, kreeg de oorlog langzamerhand wel steeds meer gevolgen. Vanwege de papierschaarste mochten sportverenigingen vanaf september 1941 geen cluborganen meer verspreiden. De Go-Ahead Revue, een belangrijk bindmiddel binnen de club, hield daarmee tijdelijk op te bestaan. Bovendien overleed Jan Wansink, zo’n vijftien jaar lang redacteur en drijvende kracht achter het blad, in 1942.
Vanaf 1944 verscheen er enkele malen een klein Mededelingenblad, waardoor de leden, soms ook degenen die inmiddels in Duitsland terecht waren gekomen, nog informatie over en vanuit de club ontvingen. Enkele jaren na de oorlog keerde de Revue in volle glorie terug.

Liefdadigheid

In het seizoen 1944-1945 vond er in Nederland, vooral vanwege de Hongerwinter, geen competitievoetbal plaats. De eerste wedstrijd van Go-Ahead na de bevrijding was er een tegen een elftal van de Royal Engineers, een van de korpsen van het Britse leger, op 10 mei 1945. Go-Ahead won met 6-2. Vier dagen eerder, op 6 mei (de dag na de Duitse capitulatie), had op het Go-Ahead-terrein een wedstrijd tussen een Deventer elftal en een team van de Royal Air Force (RAF, de Britse luchtmacht) plaats. De opbrengst van dit duel was bestemd voor liefdadigheid.

Verlies prominente leden

In de oorlogsjaren verloor Go-Ahead een aantal prominente leden, deels van joodse afkomst. Onder hen waren Han Hollander (die al enkele decennia in Amsterdam woonde en werkte, maar nog steeds lid was), die in het vernietigingskamp Sobibór om het leven kwam, alsmede Moos Polak en Simon Frankfort, die beide in Auschwitz het leven lieten. Ook Gerrit Goldenbeld (landskampioen in 1933, en tijdens de oorlog als dwangarbeider in Duitsland terechtgekomen) en Willem Kolkman (al lid sinds begin 1903 en speler van het elftal dat in 1911 naar de Eerste Klasse promoveerde) kwamen als gevolg van oorlogswederwaardigheden om het leven.
Op 29 november 1947 werd, aan de vooravond van de viering van het 45-jarig bestaan, aan de achterzijde van de hoofdtribune een gedenkplaat onthuld ter nagedachtenis aan de in de oorlog omgekomen clubleden. Op de plaat stonden in totaal vijftien namen.
De plaquette verhuisde begin jaren ’70, na de splitsing tussen profs en amateurs, naar het toen nieuwe terrein van de amateurtak op de Rielerenk. Daar hangt hij vandaag de dag nog steeds aan de muur van het clubhuis.

7x Kees Kerkdijk

Na de oorlog pakte Go-Ahead de draad weer succesvol op. Zowel in 1946 als 1947 behaalde het een tweede plaats in de competitie. Een bijzondere prestatie kwam op naam van midvoor Kees Kerkdijk. In de wedstrijd tegen Enschedese Boys op 19 mei 1946, die Go-Ahead met 9-1 won, scoorde hij zeven maal. In elke helft was er sprake van een zuivere hattrick: voor de rust de 2-0, 3-0 en 4-0, erna de 5-0, 6-0 en 7-0. Ook de 8-1 kwam van de voet van Kerkdijk.

Naast Kerkdijk waren de broers Jan en Abse Kolkman, Herman Koopman, Bé Bloemendal, Steven van Marle en doelman Ap Brand bepalende spelers in de tweede helft van de jaren ’40, sommige met een uitloop naar de beginjaren ’50.


Drie bepalende spelers uit de jaren ’40: vanaf links Bé Bloemendal, Kees Kerkdijk en op de achtergrond Henk (‘Henneman’) Roelofs.

Laatste oostelijke kampioenschap

In 1948 behaalde Go-Ahead zijn zestiende (en laatste) oostelijke kampioenschap, door op 31 maart in Zwolle te winnen van Zwolsche Boys met 2-3. In de kampioenscompetitie met verder BVV (Den Bosch), Haarlem, EDO (eveneens uit Haarlem), PSV en Heerenveen (met het fenomeen Abe Lenstra) moest Go-Ahead genoegen nemen met de derde plaats.

Het jaar daarop eindigde Go-Ahead slechts als negende in de oostelijke competitie. Het zou de aanzet zijn tot een weinig succesvol decennium.